EnglishPersian

ADHD مخفف اختلال کم توجهی و بیش فعالی است. یک فرد مبتلا به کم توجهی و بیش فعالی دارای تفاوت هایی در رشد مغز و فعالیت مغزی است که بر توجه ، توانایی در آرام نشستن و کنترل خود تأثیر می گذارد. ADHD می تواند فعالیت  کودک را در مدرسه ، خانه و روابط دوستانه تحت تأثیر قرار دهد.

نشانه های اختلال کم توجهی-بیش فعالی چیست؟

همه بچه ها بعضی اوقات  تلاش می کنند تا توجه و تمرکز کنند ، گوش دهند ، دستورالعمل ها را دنبال کنند ، آرام بنشینند یا منتظر نوبت خود باشند. اما برای بچه های مبتلا به کمبود توجه- بیش فعالی ،اوضاع پیچیده تر است و به سختی میتوانند این کار ها را انجام دهند.

ویژگی های اصلی این اختلال عبارتند از:

بی توجهی: به ناتوانی در حفظ توجه،انجام بی وقفه یک تکلیف یا بازی،عدم رعایت و اجرای دستورالعمل ها و ناتوانی در جلوگیری از حواس پرتی اشاره دارد.بی توجهی همچنین با دشواری در برنامه ریزی و سازمان دهی و مشکلاتی در به وقت بودن و هشیاری همراه است.

برای کودکان مبتلا به ADHD ، تمرکز بر روی یک تکلیف یا فعالیت در حین بازی و یا کاری دیگر، مشکل است. چنین کودکی در هنگام بازی فوتبال که همگی در حال هدایت توپ به یک سمت هستند ممکن است با دیدن توده گل و لای در کنار زمین، حواسش پرت شده و به آن مشغول شود. چنین کودکی ممکن است به صورت خود انگیخته جذب چیزهای جالب شود، اما در توجه کردن به تکالیف و موضوع های جدید یا کمتر جذاب، مشکل جدی دارد. رایج ترین شکایت ها درباره بی‌توجهی عبارتند از: گوش ندادن کودک به صحبت ها ،پیروی نکردن از دستورالعمل ها، تمام نکردن تکالیف و وظایف است. ممکن است کودکان مبتلا به ADHD قادر به پرداختن به کاری به صورت مستمر نباشند، حتی زمانی که واقعاً قصد انجام آن را داشته باشند. در واقع این کودکان کارهایی را که باب میل خودشان باشد مثل بازی‌های رایانه‌ای یا ساختن ماکت یک هواپیما یا کارهایی که مستلزم توجه حفظ شده نباشد، بهتر انجام می دهند.با این حال،عملکرد موفقیت آمیز در بیشتر موقعیت ها مستلزم توجه حفظ شده هستند.

بیش فعالی: برای چنین کودکانی نشستن در کلاس درس واقعاً می‌تواند غیر ممکن باشد.ممکن است آنها دائم وول بخورند، بالا و پایین بپرند، بدون هدف در اطراف کلاس بدوند، به هر آنچه می بینند دست بزنند یا بامدادی که در دست دارند دائم صدا تولید کنند. والدین و آموزگاران آنها را به صورت «دائم در حال حرکت» و «دائم در حال صحبت» توصیف می کنند. فعالیت آنها به صورت بسیار زیادی پر انرژی،نامتناسب با موقعیت و بدون جهت است. این کودکان به طور دائم در جنب و جوش هستند، اما برخلاف دیگر کودکانی که سطح انرژی بالایی دارند، به ندرت کاری را تا انتها انجام میدهند.ثبت حرکت های بدنی این کودکان نشان میدهد حتی هنگامی که آن ها خوابند نیز در مقایسه با سایر کودکان حرکت های بدنی بیشتری دارند.

تکانش گری و تحریک پذیری: به نظر می رسد کودکان تکانش گر قادر به کنترل کردن واکنش ها و رفتارهای بلافاصله شان یا فکر کردن قبل از عمل کردن نیستند. آن‌ها ممکن است بدون فکر کردن در مورد این که چگونه می‌توانند قطعات ساعت گرانقیمتی را که کنار هم قرار دارد،به دور بیندازند. به نظر می رسد که برای آنها توقف یک رفتار در حال انجام یا تعدیل و تنظیم رفتار با الزامات‌محیط یا خواسته های دیگران دشوار است. در نتیجه، ممکن است آنها بیانات نامناسبی داشته یا اینکه پیش از تکمیل شدن سوالی، با آن پاسخی سریع اما درست بدهند. از آنجایی که منتظر ماندن برای این کودکان دشوار است، آنها گفت و گوها را قطع می کنند، در فعالیت های دیگران خلل ایجاد کرده و هنگام ناراحتی و محرومیت دیگران را مورد سرزنش قرار می دهند. همچنین مقاومت در برابر وسوسه ها و به تاخیر انداختن کامیابی و کسب لذت نیز برای آن ها مشکل است.

اختلال کمبود توجه-بیش فعالی به سه دسته فرعی تقسیم می شود:

1-نوع بی توجهی غالب:کودکانی را توصیف میکند که علامت اصلی مرضی آن ها بی توجهی و حواس پرتی است.

-کودک به راحتی حواسش پرت می شود.

-فراموشکار است حتی در کارهای روزمره.

-قادر به توجه به جزئیات در کار مدرسه یا سایر فعالیت ها نیست.

-در حفظ توجه و تمرکز در وظایف یا فعالیت ها مشکل دارد.

-دستورالعمل ها را دنبال نمیکند.

-نمی تواند کارهای مدرسه یا خانه را به اتمام برساند.

-حتی هنگامی که مستقیما با او صحبت شود،گوش نمیدهد.

-به طور متناوب به علت بی دقتی اشتباهاتی انجام میدهد و مواردی که برای تکمیل یا جبران تکالیف نیاز دارد را گم میکند.

– از کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی طولانی مدت دارند ، مانند تکالیف مدرسه اجتناب می کند.

2-نوع بیش فعال-تکانشگر غالب:کودکانی را توصیف میکند که علائم اصلی مرضی آن ها بیش فعالی و تکانش گری است و نه بی توجهی.

-همیشه در حال حرکت است و تحرک بیش از حد دارد.

-بیش از حد صحبت می کند.

-در انتظار نوبت بودن برایش بسیارسخت است.

-هرگز آرام نمیگیرد، پیچ و تاب خوردن در صندلی، تکان دادن اشیاء هنگام نشستن پشت میز، ضربه زدن با دست یا پا.

-مکررا صندلی خود را در زمان نامناسب مانند کلاس‌ها و یا سخنرانی‌هاو… ترک می‌کند.

-قبل از اینکه کسی سوال را به پایان برساند ، جواب میدهد

-بیش از حد حرف میزند

-نمیتواند بدون سرو صدا در بازی ها و فعالیت های اوقات فراغت شرکت کند

3-نوع آمیخته:کودکانی را توصیف میکند که هر دو دسته علائم  ذکر شده بی توجهی و بیش فعالی-تکانش گری را باهم دارند.

علت به وجود آمدن اختلال کمبود توجه-بیش فعالی

دانشمندان هنوز علل خاص ADHD را شناسایی نکرده اند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ژنتیک به ADHD کمک می کند. به عنوان مثال ، از هر چهار کودک مبتلا به بیش فعالی ، سه نفر دارای رابطه خویشاوندی با این اختلال هستند. از دیگر عواملی که ممکن است در ایجاد ADHD نقش داشته باشد ،تولد زودرس ، وزن کم هنگام تولد،آسیب مغزی ، سیگار کشیدن مادر ، استفاده از الکل یا استرس شدید در دوران بارداری است.

درمان اختلال کمبود توجه-بیش فعالی

درمان های موثری برای اختلال کمبود توجه- بیش فعالی در دسترس است. آنچه بیشترین تاثیر را بر روند‌ و تاثیر د‌رمان می‌گذارد‌، تشخیص به موقع و زود‌هنگام اختلال و ارجاع سریع کود‌ک به پزشک متخصص است که امکان کاهش آسیب را فراهم می‌سازد.

اگر کودک شما مبتلا به بیش فعالی است ،پزشک متخصص کودک( روان درمانگر یا روان پزشک) می تواند یک برنامه درمانی طولانی مدت برای کمک به کودک شما برای داشتن یک زندگی شاد و سالم ارائه دهد. در صورت عدم درمان ، بیش فعالی در برخی از کودکان باعث ایجاد مشکلات جدی و مادام العمر مانند نمرات ضعیف در مدرسه ، عدم اجرای قوانین ، ناموفق بودن روابط بین فردی و ناتوانی در حفظ شغل می شود. همچنین افسردگی، اضطراب، اعتماد به نفس پایین و سوءمصرف مواد در بزرگسالان مبتلا به ADHD شایع است.

انواع درمان ADHD شامل : رفتار درمانی ، از جمله آموزش برای والدین و دارودرمانی است.

برای کودکان مبتلا به ADHD کمتر از 6 سال ، آکادمی کودکان آمریکا (AAP) به آموزش والدین در زمینه مدیریت رفتار و مداخلات رفتاری در کلاس را  به عنوان اولین خط درمان ، قبل از دارودرمانی ، توصیه می کند.

برای کودکان 6 سال به بالا ، این توصیه ها شامل دارودرمانی و رفتار درمانی به صورت مکمل  است .

برای همه کودکانی که به مدرسه می روند ، مدرسه بخشی ضروری از هر برنامه درمانی است. این برنامه ها می تواند شامل: مداخلات آموزشی ، پشتیبانی فردی مدرسه حمایت رفتاری باشد.

حفظ سلامت برای همه کودکان مهم است و به ویژه برای کودکان مبتلا به ADHD می تواند بسیار با اهمیت باشد. علاوه بر رفتار درمانی و دارو درمانی ، داشتن یک سبک زندگی سالم می تواند کودک را برای مقابله با علائم ADHD آسان کند،مواردی مانند:

-ایجاد عادات غذایی سالم مانند خوردن مقدار زیادی میوه ، سبزیجات و غلات سبوس دار و انتخاب منابع پروتئین بدون چربی

– شرکت در فعالیتهای بدنی روزانه و ورزش کردن متناسب با سن کودک

-محدود کردن میزان استفاده از صفحه نمایش(تماشای تلویزیون ، رایانه ، تلفن و سایر وسایل الکترونیکی)

-میزان خواب کافی توصیه شده متناسب با هر سن

 

منبع:کتاب روان‌شناسی مرضی کودک (اختلال‌های رفتاری – هیجانی دوران کودکی و نوجوانی)،نویسنده:اریک مش، دیوید.ای ولف،مترجمان: پرویز شریفی‌درآمدی، افسانه عزیزیان، حسین مرادی،ناشر: ویرایش

اشتراک گذاری:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on print
Share on email
mood_bad
  • هیچ نظری ثبت نشده است.
  • یک نظر ارسال کنید
    Verification: 21c1a9e26c75b00f